Ik beken, ik ben slecht met vriendschappen.

Ja, je leest het goed. Ik meen dat. Ik ben niet zo goed in vriendschappen. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik ze niet begrijp. Ik zit 100 keer liever alleen op de boerderij met 100 dieren, dan met 10 vriendinnen. Want ja, ik heb ze wel, maar ik vind het ingewikkeld en vandaag vertel ik je waarom.

Ik heb ADD. Niet direct de reden waarom ik slecht ben in vriendschappen, maar dat het er mee te maken heeft weet ik zeker. Al mijn hele leven ga ik liever met een select vrienden groepje om dan dat ik jan en allemansvriend ben. De een blijft hangen voor het leven, de ander vervaagt naar de achtergrond na drie jaar of soms nog korter. In het begin doe ik altijd mijn uiterste best voor iedereen. Ik wil dat iedereen het leuk heeft en zich op zijn gemak voelt. Dat hij of zij drinken krijgt voordat ze dorst heeft en dat er een culinair hoogstandje voor haar of hem klaar staat voordat de hongerklap in slaat.

Een paar keer per week vind ik het ontzettend leuk en gezellig om met anderen te zijn. Maar niet in te grote groepen en ook niet uren achter elkaar. Ze zuigen mijn energie op. Ze maken mij kapot, zonder dat ze het zelf door hebben. Ik wil die ene perfecte vriendin zijn, waar ze het met hun ouders over hebben wanneer zij vragen hoe het met haar/zijn vriendinnen gaat. Die vriendin die spontaan berichtjes stuurt en altijd de juiste ideetjes op tafel gooit. Die altijd in is voor een feestje, nooit nee zegt, het altijd goed vindt als je tot laat blijft en waar je de deur plat mag lopen. Ik wil die vriendin zijn die spontaan een bloemetje komt brengen en je verjaardag niet vergeet. En ik doe dit, dat weet ik, maar na een bepaalde tijd kan ik het niet meer en word het mij te veel. Dan gaat het langs mij heen. Dan is het enige waar ik naar verlang een stal met mijn eigen paard, of zoals dat tegenwoordig gaat mijn stalen ros en een leeg fietspad. Een fietspad dat niet meer stopt en de wind in mijn rug. Het enige wat ik dan wil is trappen, keihard trappen. Niet om kijken maar gas geven.

Ik fiets niet graag voor mijn verantwoordelijkheden weg, daar heb ik namelijk echt een bloed hekel aan. Maar ik doe het wel. Omdat ik bang ben, bang ben om te falen, vriendschappen te vernietigen en mensen te verliezen. Niet dat ik er al veel heb verloren hoor, ik had vroeger immers geen vriendjes en vriendinnetjes en dat vond ik eigenlijk wel prima, geloof ik. Behalve met mijn verjaardag. Want dat lijkt mij nou echt eens leuk om ooit groot te vieren. Maar ja? Met wie? Ik zou niet weten wie ik allemaal zou moeten uitnodigen.

Elk jaar met mijn broer z’n verjaardag zie ik dat de halve kroeg vol staat met mensen die speciaal voor hem zijn gekomen. Die een rondje geven, hem feliciteren, de avond van hun leven hebben en waar hij van geniet. En dan, een half jaar later, tel ik er weer een jaartje bij en dan denk ik steevast: “Zal ik ook mijn verjaardag vieren?” Dan nodig ik wat mensen uit en gaan we er een mooi feest van maken. Maar dan komen de eerste ideeën al naar boven. Of naja, ideeën? Problemen! Doordat ik altijd door heel NL heb gewoond, woont de een in Zuid-Holland, een ander in Brabant, de ander in Amsterdam, een in Utrecht en een paar in de buurt. Maar dan denk ik.. Die zijn mij vast na een paar uur al zat, mocht ik hun al niet zat zijn voor die tijd. Het is lastig en vooral vermoeiend. Want zoals ik eerder al zei, ik weet dat ik een hele goede vriendin ben. Vooral in het begin. Dan doe ik alles voor ze. Gooi spontaan een kaartje door die ene vriendin haar brievenbus om haar sterkte te wensen en de ander stuur ik de avond voor dat ene belangrijke sollicitatie gesprek nog even een berichtje met dat ze het kan en ik in haar geloof. Maar na een tijd ga ik twijfelen. Ik zie of krijg het gevoel dat de tijd en energie die ik het eerste jaar, of de eerste paar jaar, in hun heb gestoken niet perse terug krijg. Niet dat ik alles op de weegschaal wil leggen hoor, helemaal niet zelfs. Hou ik niet van. Of misschien toch wel. Want ergens baal ik als die ene vriendin niet aan vraagt hoe mijn dag was. En niet door vraagt als ik zeg dat het “wel oke” gaat. Waarom doen zij dat niet bij mij, terwijl ik dat wel altijd bij hun doe? Wat doe ik, wat zij niet doen. Of andersom, of hoe het ook werkt want 1 ding mag duidelijk  zijn, ik snap iets niet. Ik snap mensen niet, of naja, menselijke vriendschappen niet.

Geef mij maar een paard, of m’n fiets. Dan trek ik m’n spullen aan, loop ik naar de schuur, stap ik op en begin ik te trappen, of te rijden, en ben ik uren onderweg. In mijn eentje, op een leeg fietspad met de wind in mijn rug.

Oh en ik ben niet zielig. Want door alleen zijn laad ik op en heb ik weer energie om zo nu en dan met anderen te zijn. Want leuke dingen doen met anderen, nieuwe mensen ontmoeten, samen sporten of gewoon samen thee drinken vind ik heus wel heel leuk. Alleen gewoon, met mate, op mijn manier en wanneer ik kan en energie heb.

 

Liefs,

Kirsten.

Volg mij ook hier:

6 Comments

  1. Jetske 26 augustus 2017 / 17:23

    Oh dit is zo ontzettend herkenbaar! Ik heb een paar mensen om me heen die ik op een hand kan tellen en veel voor me betekenen, maar echt sociaal zijn met ze kan ik niet. Na een paar uur ben ik ze zat en wil ik mijn eigen ding weer doen. Heb altijd het gevoel gehad dat ik hierin alleen was, maar de laatste tijd lees ik van steeds meer mensen die zo in elkaar steken.

    • Kirsten 26 augustus 2017 / 19:15

      Heel herkenbaar Jetske, dat je na een paar uur gewoon weer lekker je ding wil doen! Ik heb dat ook en dat is helemaal niet erg. Zolang zij maar weten dat het niks persoonlijks is en je helder bent in je beredeneringen, komt het altijd goed. 🙂

  2. Lies 26 augustus 2017 / 19:03

    Ik ben ook heel graag onder de mensen maar na een paar uur wil ik vaak ook weer gewoon naar huis. Fijn om te weten dat andere mensen dat ook hebben.

    • Kirsten 26 augustus 2017 / 20:10

      Ja dat heb ik ook, zolang ik ook maar genoeg momenten alleen heb :).

  3. Paula 26 augustus 2017 / 20:36

    Ja dit is echt heel herkenbaar, ik heb geen ADD, maar mijn vrienden zijn op 2 handen te tellen. Waarvan de meesten wel vrienden zijn, maar geen hele goede vrienden zijn. Ik ben erachter gekomen dat ik wel iets als een beste vriendin zou willen, maar dat mijn vriend echt mijn maatje is. Met hem deel ik alles. Soms vind ik het echt jammer, maar zo zit ik blijkbaar in elkaar..

    • Kirsten 27 augustus 2017 / 08:47

      Het hoeft ook niet perse door ADD te komen, maar ik weet dat het er bij mij wel voor een deel mee te maken heeft. Ik vind het soms ook echt jammer dat ik niet tientallen vrienden heb die ik kan appen als ik zin heb om wat leuks te doen, maar zo ben ik nu eenmaal.. Toen ik nog een relatie had was mijn vriend ook mijn beste maatje en zag ik weinig anderen en daar voelde ik mij heel goed bij. Gewoon doen waar jij je goed bij voelt Paula! 🙂

Laat een reactie achter op Jetske Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *