Ben ik egoïstisch als ik voornamelijk alleen aan mezelf denk?

Als klein meisje had ik niet veel vriendinnetjes en was ik veel met mezelf bezig. Ik werd veel gepest, maar door mijn ontzettende wilskracht zorgde ik er voor dat ik er telkens weer stond. Want als ik het zelf niet zou doen, wie moet het dan doen? Natuurlijk vond ik dit in het begin moeilijk, maar door al die klappen ben ik wel sterk in mijn schoenen komen te staan. Nee, ik vond het niet leuk en had het heel graag anders gehad. Daar heb ik nu alleen niks meer aan en dus moet ik er nu het beste van maken. En dat doe ik. Soms een tikkeltje egoïstisch, misschien niet hoe iedereen het zou doen, maar voor mij werkt dit.

De laatste tijd loop ik vaak na het eten met een clubgenootje van mij een rondje door de stad. Gewoon, om een frisse neus te halen, elkaar nog even te spreken in plaats van te appen. We hebben het dan over van alles en dat vind ik heerlijk. Het is fijn om met iemand te sparren en je gedachtes te delen. Gister deden we dit ook, maar dan onder het genot van taart en thee. Ik vind dat je het leven hoort te vieren. En de ene keer doe je dat met een knallende workout en soms doe je dat met appelgebak met slagroom. Maar terwijl we dat aten kwamen we er op een gegeven moment op dat ik altijd mezelf op nummer 1 zal zetten. Zij snapt dit niet, wat natuurlijk ook helemaal geen probleem is. Zij is namelijk het tegenovergestelde van wat ik ben. Zij plaatst een ander altijd op nummer 1 en zichzelf op nummer twee. Waarom? Omdat ze het belangrijker vindt dat een ander gelukkig is. En nu komt het. Ik vind dat niet belangrijker. Ben ik dan gemeen? Ben ik nu niet mega egoïstisch? Ben ik nu een bitch? Nee. In mijn ogen niet. Ik kan iemand anders niet gelukkig maken als ik het zelf niet ben. Ik ga altijd eerst voor mijn eigen geluk. Het is niet dat ik mijn vriendinnen niet zal helpen als er iets met ze is, maar ik vraag mezelf wel altijd eerst af of ik dat op zo’n moment kan. Belemmer ik mezelf dan niet? Gooi ik mezelf dan niet in de put? Nee. Soms niet. Soms moet ik een ander helpen om gelukkig te zijn, maar 9/10 keer gaat alles in mijn koppie om mezelf.

Jeetje wat een egotripper is zij, ik hoor het je bijna denken. Ja. Ik ben me er van bewust dat ik een egotripper ben. Of ik het erg vind? Nee. Een paar jaar geleden was ik heel onzeker en verkoos ik andermans geluk ook boven dat van de mijne. Nee, ik wil niet meteen zeggen dat je onzeker bent als je een ander zijn/haar geluk boven dat van jou gooit. Dat gold alleen wel voor mij. Ik deed het uit onzekerheid, ik gunde het mezelf niet. Plaatste mezelf altijd achter de ander. Terwijl ik een hap van mijn appelgebak neem zeg ik tegen m’n clubgenoot, ik noem haar even A typt makkelijker, de enige die ooit boven mij heeft gestaan is mijn pony. Natuurlijk staat mijn hond boven mij, maar daar kan ik nu niet snel naartoe gezien ik niet meer thuis woon. Millennium stond op nummer 1 en dat zal een volgend paard ook doen. Mezelf, mijn ouders en broer komen op plek 2. De rest komt daarna. Waarom mijn beesten boven mij staan? Omdat zij niet zelf hun bed kunnen verschonen, niet zelf naar buiten kunnen en niet zichzelf kunnen onderhouden. Daar hebben ze mij voor nodig en dat doe ik met al mijn liefde maar al te graag. Daarna kom ik zelf, samen met mijn ouders en broer. Ik gun mezelf alles in deze wereld en dat gun ik hen ook. En nee, ik gun andere niet alles. Wederom misschien heel gemeen. Maar zo werkt het nu eenmaal bij mij.

Ik ben telkens bezig met hoe ik mezelf kan verbeteren, in mijn eentje. Hulp vragen van andere zie ik als een kracht, maar dan moet je het wel goed benutten. Ook dat vindt A gek. Zij is niet bezig met hoe ze volgende week nog beter kan zijn in wat ze wilt, of misschien niet zo bewust als dat ik dat doe. Nee, zij hoopt wederom dat haar lieve vriendinnen het goed doen en dan komt haar geluk ook. Ik vind dit gek, moeilijk te begrijpen. Hoezo stel je jezelf achter een ander? Ze weet het niet. Zo ben ik gewoon. En dat is prima. Zolang iedereen ook maar oké is met mijn egotrippende gedachtes.

 

4 Comments

  1. Lies 21 december 2016 / 09:06

    Ik vind het niet egoïstisch, ik vind het net knap dat je dat kan.Ik zou dat ook wat meer willen kunnen namelijk.

    • Kirsten 21 december 2016 / 17:36

      Bedankt voor je antwoord Lies! Bij sommige zit het erin, sommige moeten het leren. Vroeger kon ik het ook niet hoor ;).

  2. Juudith 24 december 2016 / 15:37

    ik vind het zeker niet egoïstisch! Het is fijn dat anderen gelukkig zijn, maar als je zelf niet gelukkig bent heb je ook geen leuk leven! Dus snap heel goed als je jezelf op 1 zet!

    • Kirsten 24 december 2016 / 15:58

      Bedankt voor je reactie! Hier ben ik het helemaal mee eens :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *