Ik ben snel overprikkeld en daar is niks mis mee!

Het afgelopen jaar was een grote ontdekkingsreis naar mezelf. Wat vind ik eigenlijk leuk? Waar sta ik voor en wat vind ik belangrijk? Hoe ben ik mezelf en hoe hou ik mezelf gelukkig? Hoe kan ik die strong independent women zijn die ik graag wil zijn? Ik vraag het mezelf geregeld af en denk dat ik wel een aantal dingen heb geleerd. Ik ben er nog lang niet, maar dat ik de goede kant op ga is duidelijk.

 

Tot zo’n ander half jaar geleden was ik onzeker. Van jongs af aan tot ongeveer mijn 18e was ik echt heel onzeker. Over alles en iedereen. Mijn uiterlijk, mijn karakter, mijn gedrag en om mijn bestaan. Toen ik een relatie kreeg ging dit steeds wat beter en toen dit uit ging, ging het eerst even heel slecht, maar daarna ging het alleen maar beter. Ik heb mezelf nog nooit zo zelfverzekerd gevoeld als het afgelopen jaar. Nog nooit durfde ik zo erg voor mezelf te kiezen. Ik schreef er al eerder over. Ik vroeg mij af of ik egoïstisch ben als ik voornamelijk alleen aan mezelf denk. Ik vind van niet. Als ik niet goed voor mezelf zorg ben ik ook niet leuk voor anderen en daar wordt het echt niet leuker van.

Sommige mensen vinden het moeilijk of raar dat ik mezelf voorop zet. Dat ik avonden alleen of met maximaal 2 mensen leuker vind dan met een hele groep. Ik word soms voor gek verklaard dat ik niet elke dag met mensen wil zijn en mensen snappen mij niet als ik zeg dat ik tegenwoordig een zaterdag avond liever alleen op de bank zit, of met 1-2 anderen, dan dat ik in de kroeg hang.

Ik ga het je uitleggen. Natuurlijk vind ik het leuk om zo nu en dan met een groep mensen te zijn en natuurlijk vind ik het leuk om soms op stap te gaan. Maar al die energie van mensen en al die meningen van mensen geven mij geen energie. Ze zuigen mij leeg en zorgen dat ik het liefst 2 dagen alleen wil zijn met mijn hond, de paarden en mijn racefiets. Ik ben namelijk heel snel overprikkeld en enorm gevoelig voor de energie en aanwezigheid van anderen. Het ene moment krijg ik er enorm veel energie van, maar veel vaker zorgt het ervoor dat ik moe thuis kom. Mensen die geen ADD of ADHD hebben filteren al die dingen weg en staan niet altijd de hele dag aan. Die filter zit er bij mij niet, ik zie, voel en hoor alles en dat is vaak heel vermoeiend.

Ik ben die vriendin die op je verjaardag komt knuffelen met je hond en daarna de rest van de visite gedag zegt.

Vroeger dacht ik altijd dat zodra ik ging studeren ik eindelijk veel vrienden zou krijgen. Dat ik elke dag met allemaal mensen zou zijn en dat het mij super leuk leek. Want dat hoort zo, dacht ik. Ik heb het geprobeerd. Ik ben even lid geweest van een studentenvereniging en ik heb mijn lesje wel geleerd. Het past niet bij mij. Het altijd maar aan staan, altijd leuk moeten doen, altijd met mensen in de weer zijn.. Nee, ik pas. Ik vind het trouwens wel heel goed dat ik het heb geprobeerd, maar het past gewoon niet bij mij. Hetzelfde geldt voor teamsporten. Mijn hele leven doe ik al individuele sporten. Een omdat paardrijden gewoon in mijn bloed gegoten is (:P) en omdat het mij gewoon niet trekt. Al die mensen. Nee, bedankt ;). Toch heb ik het nog even een derde kans gegeven. Ik heb drie keer op hockey gezeten en toch stop ik er weer mee.

Te. Veel. Mensen. Ik word er mentaal gesloopt door, terwijl sporten mij juist alle energie geeft die ik nodig heb. Daarnaast  lijkt het mij vreselijk vermoeiend om altijd maar met mensen te moeten zijn om gelukkig te zijn.

Doordat ik op mijn studie al veel met mensen moet samenwerken ben ik blij als ik in de avond alleen de gym in loop, mijn muziek aan zet en mezelf moe maak met gewicht heffen. Ik zet mijn gedachten uit en zet mijn energieloze lichaam om in een lichaam wat weer opbloeit. Ik moet er niet aan denken om in de avond ook nog een teamsport te moeten doen. Soms train ik wel samen in de sportschool, maar dat gebeurt niet vaker dan 2x per maand of zo iets. Wielrennen in een groep vind ik heerlijk, zo lang ik het maar kan afwisselen met ritjes in mijn eentje. Dat heb ik nodig om mijn hoofd leeg te maken. Om de prikkels een plek te geven buiten mij. Om op te laden zodat ik de volgende dag weer vrolijk ben en leuke dingen kan doen.

Het afgelopen jaar heb ik een commissie gedaan bij de hockeyvereniging. Onwijs leuk en leerzaam. Maar eigenlijk kan ik niet wachten tot het klaar is. Dit klinkt echt super lullig, maar zo bedoel ik het niet. Ik denk dat we een hele leuke en leerzame tijd hebben gehad met z’n vijven en dat we een mooi resultaat neer hebben gezet. Alleen ik mis mijn avonden alleen zijn zo bizar erg. Want nu ben ik dus verplicht om avonden sociaal te doen. Naast dat ik ook al overdag leuk heb gedaan tegen mensen.

 

Jeetje. Ik klink nu net een grijs muisje die zich verstopt voor mensen, hé? Ben ik niet hoor. Ik ben namelijk niet mensen schuw, maar ben gewoon graag alleen. Ik ben die vriendin die op je verjaardag komt knuffelen met je hond en daarna de rest van de visite gedag zegt. Ik koester mijn momenten alleen en kan daardoor extra genieten van die momenten met vrienden en vriendinnen. Ik ben enorm blij dat ik dit van mezelf weet, want hierdoor voel ik mij een stuk minder onzeker over bepaalde zaken. Wees niet bang om voor jezelf te kiezen als je voelt dat dit belangrijk voor jou is! Ik schreef trouwens vaker over  dit onderwerp. Zo bekende ik ook dat ik gewoon slecht ben met vriendschappen.

Volg mij ook hier:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *