Ik droom nog steeds over je..

1 september 2009. Een dag die voor mij gelijk staat aan het ergste wat mij ooit kon overkomen. 1 september is jaarlijks een dag dat ik stil sta bij hoe bijzonder je voor mij was en nog steeds bent. Jij als nieuwe lezer zal wel willen weten waar dit over gaat.. Ik zal het je vertellen.

In 2007 kreeg ik mijn aller eerste pony, Millennium. Een once in a lifetime pony. Dat ze bijzonder voor mij was en nog elke dag is, is een understatement. Ze was mijn alles. Ik heb 2 prachtige jaren met haar gehad en zou ze graag nog eens over willen doen. Maar dan wel nu, nu ik mij (geestelijk) goed voel en gezond ben. Maar als je mij een tijdmachine aanbied, ga ik met alle liefde terug naar die periode, waarin zij mijn dagen leuker maakte.

Ik mis haar. Dag en nacht. Ik mis haar zo erg dat ik acht jaar later nog steeds geregeld over haar droom. Ik durf niet te zeggen dat ik nog dagelijks aan haar denk, maar als ik naar haar foto’s kijk voel ik mij vereerd. Ik ben blij dat ik haar heb gekend en dat zij mijn beste maatje is geweest.

Zonder Millennium in mijn leven was ik hier niet meer. Zij heeft mij letterlijk levend gehouden en ik kan je vertellen, de eerste paar jaar na haar overlijden waren intens en heel heftig. Alles waar ik voor leefde was zij en zij was er niet meer. Ik was gebroken, maar inmiddels kijk ik negen van de tien keer met een goed gevoel terug op alles wat ik met haar heb meegemaakt.

Mijn pony droom werd realiteit door haar, mijn oom en tante en mijn ouders. Het was fantastisch. En ik ben hun eeuwig dankbaar. Millennium maakte de bittere dagen op school leefbaar, want op het moment dat ik iets in de les niet snapte en naar buiten staarde, zag ik haar galopperend door de wei. Ik wist dat ik na mijn laatste les snel naar huis kon, dat mijn moeder het eten klaar had staan en dat ik snel mijn rijkleding aan deed en op de fiets sprong naar stal waar zij op mij wachtte. Zij die mij liet lachen. Als ik een slechte dag had gehad zat ik eerst een uur bij haar in het hoekje van de stal, te huilen. Haar neus over mijn wangen zorgde ervoor dat ik uiteindelijk weer opstond en dat ik met haar ging trainen. Zij zorgde ervoor dat ik gigantisch zelfstandig werd op jonge leeftijd. Door weer en wind stapte ik op de fiets naar mijn lieve, kleine, witte, mooie pony. Geen hagelbui die mij thuis hield van mijn pony. Geen “vriendinnetje” die mij kon overhalen om thuis te blijven. Weekenden lang was ik hele dagen op stal. Bij haar. Met haar.

Laatst fietste ik met mijn racefiets door het bos. Ik fantaseerde over die ene keer dat ik met Millennium door het Amsterdamse bos reed terwijl mijn broer een hockey wedstrijd speelde bij Hurley. Het was magisch. Met Milly door de bossen crossen, iedereen trots vertellen hoe geweldig ik haar vond. Maar laatst was dat niet met Milly, maar met mijn fiets. Ik fietste de bocht om en zag een jonge vrouw op een mooie schimmel voorbij stappen. Precies op dat moment dacht ik aan Millennium. Even waande ik mezelf weer in het zadel van mijn knappe schimpie. Even zag ik ons weer op het grote ruiterpad stappen. Een glimlach van oor tot oor.

Uren, dagen, maanden lang kon ik over niets anders praten dan over hoe geweldig ze was. Als je niet van paarden hield kon je beter bij mij uit de buurt blijven, want het enige waar ik over praatte was over Millennium.

Als je niks met dieren hebt zal je geen bal begrijpen van alles wat hier staat. Maar als je laatst mijn blogpost over vriendschappen hebt gelezen, zal je het misschien wel begrijpen. Ik ben 100 keer liever op stal, met de paarden en verder niemand, dan met tien mensen in dezelfde ruimte. Laat mij maar met de dieren zijn.

De eerste paar jaar heb ik mezelf alles verweten waarom zij hier nu niet meer is. Inmiddels kijk ik terug op alle mooie dingen die wij samen hebben meegemaakt. Door haar ben ik zelfstandig en zelfverzekerd geworden.

Ooit heb ik weer een mooie, lieve schimmel op stal staan. Ik kan niet wachten tot dat moment zich aan dient, maar tot die tijd denk ik met een traan en een lach aan haar. (En daarna natuurlijk ook nog!)

Zij, die mijn leven belangrijk maakte en ervoor zorgde dat ik nooit, maar dan ook echt nooit opgaf en op zal geven.

Ik mis je, kleine.

Liefs, Kirsten

Volg mij ook hier:

2 Comments

  1. Judith 11 september 2017 / 14:48

    Bah verschrikkelijk om zoiets te moeten missen! Bij sommige dingen zou het echt heel fijn zijn als het gewoon voor altijd bleef!
    Ik heb bijna 2 jaar geleden mijn paard in moeten slapen en t gemis blijft!

    • Kirsten 13 september 2017 / 08:10

      Ja het blijft moeilijk, vooral rondom haar sterfdatum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *