Fokkerij | Ik was bij een bevalling!

Hi allemaal! Dit is echt een verhaal wat ik al zo lang wou typen, maar nooit deed omdat ik het niet bij mijn vorige content vond passen. Maar nu ik over mijn echte passie schrijf, kon het natuurlijk niet ontbreken! 20 maart om 3.30 maakte ik mijn aller eerste bevalling ooit mee en vandaag wil ik samen met jullie terug blikken naar dat, voor mij heel mooi en bijzondere, moment. Lees mee!

Even ter intro: ik werk in Groningen bij een dressuurstal waar ik dit weekend aan het oppassen was omdat mijn werkgever een weekendje weg was.

De merrie, Bermeta, was begin/halverwege april uitgerekend als ik het goed heb, maar vanaf 16 maart geloof ik werd ze al wat onrustig en groeide de uier een beetje. Zaterdag 19 maart was ik de hele dag aan het werk en was er niet veel te merken. Ze was tijdens het ‘longeren’ (we gaven haar even beweging aan de longe, maar mocht zelf het tempo bepalen) niet super actief, maar wat wil je als er een veulen in je buik zit die er met een maandje uit gaat.

We hadden voor de zekerheid de merrie vast in de stal geplaatst met de camera erop en ze kreeg ook het birthalarm op, je weet namelijk maar nooit. Vanuit het huis kon ik op de Ipad kijken naar de camera beelden en het apparaat wat aan de singel gekoppeld zat lag naast het bed waar ik in sliep. Een van de jongens zei vrijdag avond nog: ‘Ik hoop voor je dat het alarm niet af gaat, of in ieder geval niet omdat ze alleen even gaat liggen’. Het alarm gaat namelijk af wanneer het paard gaat liggen, ongeacht of ze nu wel/niet aan het bevallen is.

Zaterdagavond voerde ik de paarden nog wat hooi en ging op tijd naar bed. Zondag had ik namelijk mijn eerste onderlinge wedstrijd met Rico waar ik best een beetje zenuwachtig voor was. Want hallo, ik was al super lang niet op ‘wedstrijd’ geweest! (Millenium en ik reden onze laatste wedstrijd zo’n 6,5 jaar geleden) Dus ik ga lekker terwijl ik om 3.30 opeens KEIHARD wakker word gemaakt door het alarm. Er valt een lichte paniek over me heen. Het overvalt me, maar ik spring meteen het bed uit en trek wat kleren aan.

Ik ren naar beneden met mijn telefoon in mijn hand. In de keuken ligt de Ipad, maar die is uitgevallen, shit de oplader zit er niet in! Ok, niet nadenken, je gaat NU naar stal. En daar ging ik. Honden moesten binnen blijven en ik ren naar stal. Het is pikke donker en ik zie bijna niks. Zodra ik bijna bij haar stal ben doe ik mijn zaklamp uit en ik doe heel rustig de deur open. Ik kijk en zie haar liggen, ik praat tegen Bermeta en zie dat ze net begonnen is. Ik geloof mijn ogen niet en kijk nog een keer goed, nu met mijn zaklamp erbij. Ik bedenk me dat ik helemaal geen nummer heb van de dierenarts en dat er maar 1 ding op zit: mijn werkgever wakker bellen!

Om half vier bel ik. ‘Goeiemorgen! Bermeta is aan het bevallen!!’ Ik ben enorm enthousiast en geen een keer bang geweest. Wauw, wat vond ik het mooi. Mijn werkgever zegt dat ze de dierenarts gaan bellen en verteld mij wat ik moet doen. Het gaat goed en eigenlijk is het enige wat ik doe rustig mee kijken. Op het einde zie ik aan Bermeta dat ze wat moe is en het veulen is er bijna uit. Mijn werkgever zegt dat ik het veulentje er best wel uit kan trekken, dus dat doe ik. Ik pak de beentjes en trek het laatste stukje eruit en leg het naast Bermeta. Ik haal het vlies van haar neus af en Bermeta begint te likken. Wat is dit mooi, wauw, wauw wauw! Eindelijk heb ik een bevalling mee gemaakt. Terwijl het veulen er net uit is, komt de dierenarts er aan. De dierenarts kijkt even en ik pak vervolgens van zolder een baaltje stro om in de stal te doen, we waren er immers niet vanuit gegaan dat ze nu al geboren zou worden.

Samen met de dierenarts strooien we de stal op. Vervolgens wordt de nageboorte bekeken en hou ik mijn werkgever op de hoogte met foto’s. Het is een prachtig merrie veulen. Om iets over vier gaat de dierenarts weer naar huis en duik ik het bed nog even in. Ik lig in bed, maar kan niet slapen. Te veel adrenaline. Toen ik eindelijk in slaap viel droomde ik dat het allemaal niet waar was. Dat er geen veulen geboren was. Je kan je voorstellen dat ik helemaal in de war was toen ik wakker werd en op mijn telefoon keek..

Om acht uur ben ik weer op stal om te voeren en ik kijk weer bij het knappe wonder wat pas een paar uur oud is. Wauw. Wat is dit toch mooi. Dit kan ik van mijn bucket list af halen. Wat is dit bijzonder. Ik hoop dat ik ooit nog een bevalling mee mag maken. Dit zijn de mooie dingen in het leven; nieuw (dieren) leven.

 IMG_3995    IMG_4013 IMG_4023 IMG_4014 IMG_4016    IMG_4020    IMG_4034 IMG_4035 IMG_4044 IMG_4045

Het merrietje is trouwens een Negro x Sandreo x Wolfgang! Ze is inmiddels dus alweer bijna 2 maanden oud. Wat vliegt de tijd! En het tweede veulen van dit seizoen is ook geboren. Nog eentje te gaan! Ben jij wel eens bij een bevalling geweest?

handtekening1.1

4 Comments

  1. wendy 16 mei 2016 / 21:04

    Wat leuk dat je bij de bevalling was! Lijkt me heel bijzonder

  2. Janneke 18 mei 2016 / 14:44

    Aww, wat speciaal! En wat een mooi veulentje! <3 Ik heb alleen heel veel kalfjes geboren zien worden, wat vooral indrukwekkend is, omdat 'r een hoop kabaal uit moederkoe komt. Bij de geboorte van een veulentje was ik tweemaal nét te laat. 😉

    • Kirsten 18 mei 2016 / 20:04

      Ja vond het ook heel mooi om bij te zijn! Had het echt niet verwacht, dus was extra leuk. Nooit geweten dat een koe zoveel geluid maakt tijdens de bevalling! Jammer dat je net te laat was.. Ik had ook wel echt mazzel hoor, dat alarm ging af en door de adrenaline stond ik met 2 minuten in stal en toen begon alles net.. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *