Wat komt er nadat je hebt gezegd dat je een burn-out hebt?

Ja.. “the word is out”. Ik heb gezegd dat ik een burn-out heb. En dan? Wat is de volgende stap? Ik moet zeggen dat ik het lastig vind. Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Het voelt weer terug in de tijd. Alsof ik gefaald heb. Ik weet dat het niet zo is, maar mijn hoofd zegt soms wat anders. Ik wil zo graag mijn “goede” gevoel achterna, en 9 van de 10 keer lukt dat ook. Maar die ene keer, wanneer het wél als falen voelt, voelt het ook alsof het echt zo is. Alsof dat harder binnenkomt. Net als dat je de slechte reacties ook altijd beter onthoud dan de positieve. Mensen zitten eigenlijk maar raar in elkaar. Volgens mij heb ik het wel eens eerder gedeeld op de blog. Mijn basis- en middelbare schooltijd zijn niet echt rooskleurige jaren voor mij geweest.

De laatste dagen loop ik rond met veel hoofdpijn, ik slaap slecht en maal veel. De paniek aanvallen zijn terug van weg geweest. Jaren heb ik er geen last van gehad. Was ik blij, vrolijk en mezelf. Met die paniek aanvallen en stress in mijn lijf voel ik me niet mezelf. Dit tijdperk had ik namelijk afgesloten. Een tweede versie hoef ik niet. Dingen die ik normaal in een halve dag deed, lukken nu soms niet eens in een dag. Stappen terug zetten is nooit leuk. Het vraagt veel van jezelf. Je moet veel opofferingen leveren en motivatie hebben om weer beter te worden. Ik ben gelukkig niet depressief, maar als de ochtend zich weer aan dient denk ik niet “He! Wat leuk, een nieuwe dag, laten we er wat moois van maken.” Nee, ik denk eerder, “Niet nu al he, kan ik mezelf niet onder de dekens laten verdwijnen?” Drukke gelegenheden probeer ik zoveel mogelijk uit de weg te gaan. Het vreet namelijk energie. Veel meer dan ik wil.

Ik heb continue de strijd met mezelf. Van ga nou leuke dingen doen, focus je op stage en sporten en laat lekker alles de boel en ga slapen. De hele dag in mijn bed liggen gaat mij niet beter of gelukkig maken. Stage lopen is iets wat erbij hoort en wat ik ook leuk vind. Alleen moet ik heel eerlijk zeggen dat ik er wel wat tegenop kijk, maar eigenlijk kijk ik momenteel (op mijn mindere momenten) tegen veel dingen op. Het is nog vijf maanden. En ik raak al in paniek als ik 1 verband niet kan leggen. Ik zie geen lijnen meer, maar 1 grote puinhoop aan dingen die ik moet doen van mezelf. Ik word er onzeker van en dat is een gevoel waarbij ik zo blij was dat ik daar vanaf was.

Toen ik zaterdag in de trein naar Groningen zat na de fotoshoot met Dieter raakte ik gesprek met een jongen. Hij had zijn MBT mee en was in Limburg door de bossen wezen fietsen. Twee uur lang hebben we over van alles en nog wat gepraat. Mijn burn-out kwam ook aanbod. “Jeetje” zegt hij. “Dat je nog zoveel energie hebt om dit te doen.” Ja.. Zeg ik. Wat moet ik dan? De hele dag in bed liggen? Daar word ik pas écht ellendig van. Op Instagram zetten wielrenners niet voor niks de hashtag Outside is free. Buiten zijn geeft rust en orde.

Wanneer ik op mijn fiets zit, zet ik mijn gedachten en gevoel uit en geef ik gas. Ik geniet oprecht van het fietsen, maar het is natuurlijk een hele fijne bijkomstigheid dat ik daardoor even niet denk aan hoe ik mij op sommige momenten echt voel.

Misschien is nog wel het gene wat mij het meest sloopt de wisselvalligheid in mijn gevoel. Het ene moment voel ik mij goed. Heb ik overal zin in en sta ik te springen van blijdschap. Om na een paar uur te merken dat de enthousiasme zoveel energie heeft gekost dat ik beter weer kan gaan slapen. De goede momenten zijn er dus echt wel. Ik moet ze alleen wel echt bewust beleven, anders zijn ze voorbij voor ik er erg in heb. Verder moet ik heel veel van mezelf. Het rustig aan doen lukt niet en wanneer ik iets af (wil) zeg(gen) voel ik mij schuldig. “Hoezo wil je die afspraak verzetten?” “Je kan heus wel een paar uur daar langs”. Maar de paniek breekt uit als ik er aan denk. Mijn lichaam schreeuwt zoveel naar vrije tijd. Niks doen. Fietsen. Rust. Dat ik mij afvraag hoe ik ooit weer fit en vrolijk ga zijn.

Wanneer komt weer die oude Kirsten naar boven die altijd 10 minuten voor haar wekker wakker werd en uit bed sprong, omdat de dag begon? Ik mis haar. En ik ben er van overtuigd dat ze terug komt. Ik gun het mezelf om weer beter te worden. Ik gun mezelf rust in mijn hoofd en plezier in het leven. Het leven is namelijk een heel mooi gegeven en ik wil daar heel graag weer volledig van genieten.

 

Mijn gevoel opschrijven helpt mij mijn hele leven al. Vroeger schreef ik briefjes en legde ik deze onder het kussen van mijn vader. Zodat ik wel vertelde wat er was, maar dat ik het niet in zijn gezicht hoefde te zeggen. Nu schrijf ik (een deel van) mijn gevoel in een blogpost. Schrijven geeft de rust die ik nodig heb, naast de uren op de fiets. Mijn gevoel ga ik vaker op de blog uiten, het is tenslotte een blog over mijn leven. De weg is hobbelig en jullie mogen echt wel weten dat het bij mij niet altijd over rozen gaat. Natuurlijk vertel ik ook wanneer het wel goed gaat. Want ik ga proberen die momenten te koesteren. Op te schrijven, terug te lezen en her te beleven.

Liefs,
Kirsten

 

 

Volg mij ook hier:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *