Lieve, onzekere, jongere Kirsten. Kijk waar je nu staat!

Hee allemaal, ik moest even iets van m’n hart schrijven. Ik scrolde weer eens als vanouds door mijn oude foto’s op mijn iPhone en schrok. Of naja schrok? Laat het mij beter uitleggen. Ik wil wat kwijt over/aan die onzekere, jongere Kirsten.

Het grootste gedeelte van mijn leventje tot nu toe was ik onzeker, bang, voelde ik mij een nietsnut en verschuilde ik mij het liefst achter mijn pony. Ja. Dit is echt en ik verzin dit niet. Gister was ik met Ilse aan het fietsen en die zei iets in de zin van “Als ik je zo hoor praten, kan ik haast niet geloven dat je vroeger zo was, je lijkt mij echt een meid die zegt wat ze vindt en die geen blad voor haar mond neemt.”

Klopt. Tegenwoordig ben ik ook zo. Maar vroeger? Vroeger was alles anders en dit keer niet perse beter. Even voor jullie informatie (en nee! Ik ben niet zielig, ik hoef geen medelijden etc. Het is gewoon om even aan te geven hoe de situatie was. Inmiddels vind ik het ok dat het is gebeurd, het heeft mij namelijk gemaakt tot wie ik hedendaags ben!) ik heb mijn gehele basisschool en middelbare school periode met tegenzin doorlopen. Ik durf te wedden dat ik 9/10 dagen huilend thuis kwam, of dat ik mijn tranen wegslikte. Ik was bang om dat ene meisje naar school toe tegen te komen, bang om vandaag niet het vriendinnetje te zijn, maar juist de vijand. Bang om buitengesloten te worden.

Een van de weinige reacties die ik hierop gaf was snoepjes eten en paardrijden. Het paardrijden en later mijn eigen pony gaven mij vreugde. Was ik niet op stal, dan zat ik wel met mijn hand in de snoep la. Niet omdat ik zo’n enorme snoeper van mezelf ben, maar omdat ik m’n emoties weg vrat. Ik vertelde thuis niet wat er gaande was, maar werd boos op alles en iedereen en ik at. Veel. Ik at echt veel.

En vanavond bekeek ik weer even mijn oude foto’s op mijn iPhone. Waarom? Geen idee. Ik barst van de motivatie en kan niet wachten tot ik morgenochtend weer op de fiets zit. Maar misschien omdat ik de laatste tijd wel vaker de vraag heb gekregen: “Hoe ben je eigenlijk zo afgevallen?”. Ik weet het eigenlijk niet. De basis- en middelbare school tijd is een tijd die ik verbannen heb, ik weet er (helaas) niet zoveel meer van. Dus ook de leuke dingen ben ik kwijt, want natuurlijk was het soms best leuk.

Sinds ik begon met mijn mbo opleiding ging het stukje bij beetje beter. Ik kwam op een plek waar ik mij thuis voelde en niet bang was voor mijn klasgenootjes. Ik was veel met de paarden bezig en durfde steeds meer mezelf te zijn.

Ik begon wat meer te sporten, kocht minder snoep, want dat kostte geld en kon ik ook wel ergens anders aan uitgeven, maar bovenal zat ik steeds beter in mijn vel. De hoeveelheid die ik nu sport is denk ik pas echt sinds een jaar, misschien zelfs dat niet eens. Elke keer als ik mijn oude foto’s terug zie word ik een beetje verdrietig. Ik zie de pijn in mijn ogen. Het verdriet is zo zichtbaar en ik voel haast weer voor een seconde hoe ik mij destijds dagen lang voelde. Wat ben ik blij dat alles 100% gedraaid is, maar wat had ik mezelf een leuke, gezellige jeugd gegund met veel vrienden en vriendinnen waar ik na school leuk mee kon spelen, zonder altijd bang te zijn dat het de volgende dag je vijand was. Of zonder dat je buiten de hekken op t schoolplein van je middelbare school de hele tijd achter je rug moet kijken om zeker te weten dat ze niet achter je aan kwamen. Geloof me, dit gun ik niemand.

Maar wat heeft het voor zin om alleen nog terug te kijken? Want het heeft mij zoveel gebracht! Ik ben de laatste tijd enorm zelfverzekerd geworden en ben trots op wie ik ben. Vooral het afgelopen jaar heb ik met veel ups en downs doorstaan, maar heeft me in laten zien dat ik goed genoeg ben en dat ik trots mag zijn op wat ik bereik.

Het had mij zo fijn geleken om trots en zelfverzekerd te zijn zonder eerst heel diep in de put te zitten, maar weetje? Het is niet anders. En ik ben trots op mezelf en op mijn ouders dat ik er nog ben en dat ik kan en mag zijn wie ik ben en wie ik wil zijn. Ik ben blij dat ik tegenwoordig zin heb om colleges te volgen, dat ik niet bang ben om mijn mening te uiten en dat ik plezier in het leven heb. Dat ik niet de laatste weken van de zomervakantie ziek ben, omdat ik zo bang en zenuwachtig ben voor het komende schooljaar.

Al met al is alles goed gekomen, ook al gaat het soms even mis. Want nee, mijn leven is niet perfect. Ik heb ook wel eens een kut dag, een moment dat ik mijn studie niet meer zie zitten of dat ik wil wegrennen van al mijn problemen. Maar dan kijk ik mezelf even goed aan in de spiegel en dan denk ik terug aan hoe het toen was. Toen kon ik ook niet weglopen voor degene waar ik bang voor was en deed ondanks alles zoveel mogelijk mijn eigen ding. Dat doe ik nu nog steeds en daar ben ik ontzettend trots op.

Liefs,
Kirsten

 

 

 

Volg mij ook hier:

4 Comments

  1. Leida 10 augustus 2017 / 20:54

    Wat stoer om dit te ( kunnen ) beschrijven.
    Fijn om te lezen dat het zo goed gaat en dat je een “normaal” leven leeft met ups en downs.
    Ik volg je sinds je stage bij 2wmn en vindt het heerlijk om te zien dat je niets mooier maakt dan het is.
    Ga zo door je bent een voorbeeld voor velen.

    • Kirsten 10 augustus 2017 / 21:07

      Hee Leida, wat lief van je. Ik ben blij dat ik een voorbeeld voor velen mag zijn door gewoon te zijn wie ik ben met alles er wat daar bij hoort. Bedankt dat je mij wil volgen en dat je een reactie hebt achtergelaten. Dat doet me goed! X

  2. Juudith 10 augustus 2017 / 21:25

    Stoer dat je dit zo schrijft! En wat fijn dat het nu zo lekker gaat! Op naar een geweldige toekomst!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *