Ik mis je nog iedere dag.

Ik heb weer kaarsen gekocht die ik elke avond brand. Ze staan voor een foto van jou. Ik mis je nog iedere dag. Ook na zeven jaar. De ene dag denk ik vaker aan je dan de andere dag. Er glijdt ook nog regelmatig een traan over mijn wangen. Alles, maar dan ook echt alles zal ik er voor over hebben om jou nog een keer een aai over je knappe koppie te geven. Je nog een keer een appeltje te geven en nog even met je te  knuffelen. Natuurlijk weet ik dat het nooit meer gaat gebeuren, maar in mijn gedachte gebeurt het vaker dan andere zullen verwachten. Wat ben jij belangrijk voor mij geweest, meer dan menig mens zal denken.

Op jonge leeftijd was ik niet zo’n vrolijk meisje. Ik wou nooit naar school en voelde me niet fijn. Dagelijks werd ik gepest en op school voelde ik me alles behalve thuis. Er was maar een plek waar ik echt gelukkig was. Dat was op stal. Het moment dat ik een eigen pony kreeg was het mooiste moment uit mijn jeugd, misschien wel uit mijn hele leven. Vanaf dat moment had ik altijd een plek waar ik altijd mezelf kon en mocht zijn. Waar ik niet hoefde te denken aan de stomme dingen op school, maar waar ik volledig mijn focus had op mijn pony. De hele dag was ik met haar bezig. Gaat alles wel goed? Wat ga ik vanavond doen? Ik hoop dat ik geen huiswerk heb want anders moet ik zo lang wachten tot ik naar Millennium kan. Alles, maar dan ook echt alles draaide in mijn hoofd om mijn pony. Alles was in die tijd heel dubbel voor mij. Ik was super onzeker en totaal niet mezelf op school, terwijl ik mezelf helemaal de held voelde op stal. Ik denk dat het contrast niet groter kon dan toen.

Hoe ongelukkig ik ook was, ik zal er alles voor over hebben om het te herbeleven. Millennium was mijn grootste afleiding en was letterlijk mijn lichtpuntje van de dag. Nu ik goed in mijn vel zit kan ik me er haast niks meer bij voorstellen dat ik zo ongelukkig was. Dat andere je zo naar beneden kunnen halen en dat je zo kapot gemaakt kan worden door jaloezie, is verschrikkelijk. Maar dat alles leek ik elke dag weer even te vergeten zodra ik mijn koppie leegde op stal. Gewoon even mezelf zijn. Mijn grootste passie uitvoeren en doen waar ik het aller gelukkigste van wordt: paardrijden. Ik denk dat vele van jullie weten dat ik een passie heb voor de paardensport, maar hoe groot die precies is? Ik denk dat er maar een paar mensen zijn die dat weten.

schermafbeelding-2016-11-21-om-13-55-23

In de tijd dat Millennium nu is overleden heb ik genoeg andere paarden met plezier gereden. Ik hou van paardrijden, van de sport en de sfeer er om heen. Niet voor niks ging ik op mijn vijftiende het huis uit om in Barneveld de opleiding Paardenhouderij en Management te volgen. Ik ben dol gelukkig in Groningen, maar man wat mis ik het om dagelijks met de paarden in de weer te zijn. Ik kan niet wachten tot ik weer een eigen beestje heb, dat ik naar wedstrijden toe kan trainen en mijn ei kwijt kan op stal.

Tot die tijd zal ik elke dag even naar de foto kijken van Millennium. De tijd in mijn hoofd herbeleven en terug denken aan toen. Man wat was die tijd ingewikkeld, moeilijk, maar prachtig tegelijk. Een dier kan veel voor je betekenen en voor mij betekende zij alles. Ik mis haar nog iedere dag en hoop ooit weer net zo gelukkig te zijn met een eigen beestje op stal. Het liefst aan huis ;).

Liefs, Kirsten

 

 

6 Comments

  1. Lies 21 november 2016 / 17:22

    Ik heb nooit een eigen paard gehad, maar kunnen gaan rijden is voor mij ook echt een moment van alles even de boel laten.

  2. Tessel 21 november 2016 / 18:03

    Nu Veel verdriet, maar toen samen veel plezier gehad! Dat zijn de momenten waar je aan terug moet denken ūüôā

    • Kirsten 21 november 2016 / 22:45

      Inderdaad! Gelukkig denk ik er heel vaak met een goed gevoel aan terug en laat ik een traan van gemis.

  3. Charel 23 november 2016 / 16:23

    Ik snap je gevoel heel erg goed! Als je niks met paarden hebt kan je dit niet goed uitleggen! Ik heb bijna 14 jaar paardgereden en het is een soort bevrijding. Je hebt dit heel erg mooi uitgelegd! x

    • Kirsten 24 november 2016 / 12:38

      Dankjewel Charel! Paardrijden is net een soort therapie, haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *