Een opgejaagd gevoel

Soms
Soms bezit ik over een gevoel wat ik bijna niet kan beschrijven.
Het voelt alsof de internationale trein van Amsterdam naar Londen 100 keer in mijn hoofd van hot naar her sprint en tussendoor alle tussenstations opnoemt.
Het voelt alsof ik 100 km per uur ga en zes dingen tegelijk doe.
Ik kan mijn gevoel slecht onder woorden brengen. Toch denk ik dat het het best beschreven wordt door een trein die keihard voorbij raast.

KADENG KADENG KADENG KADENG KADENG.

Toen ik nog dagelijks Ritalin gebruikte had ik dit gevoel elke dag. Dag in, dag uit. Het was vermoeiend, maar soms ook heel handig.
Soms kon ik er fantastisch goed door studeren,
Maar nog veel vaker kon ik er eigenlijk niks mee.
Ik voel me opgejaagd en het enige wat ik wil is keihard weg rennen.
Weg rennen voor het gevoel en de gekte die zich binnen in mij afspeelt.
Ik probeer het mensen uit te leggen, maar er is niemand die mij begrijpt.
Het is frustrerend en gek te gelijk.
Ben ik dan gek? Is het gevoel wat ik voel niet normaal?
Ben ik wel normaal? Of naja, wat is normaal eigenlijk?
Dit en nog zesenzestig andere dingen zijn dingen die mijn gedachtes passeren terwijl ik in gesprek ben en ook vast nadenk over wat ik zometeen ga eten.
Het is rete vermoeiend. Helemaal niet goed vol te houden, laat staan bij te houden.
Ik denk dat als ik mijn gevoel even verplaats naar iemand anders dat ik alleen maar kan staren naar diegene en denk:

Wat ben jij in godsnaam aan het doen.

Het voelt alsof iemand de hele dag aan het springen is.
Steeds hoger en sneller achter elkaar.
Ik weet ook niet zo goed wat ik er mee moet. Althans. Ik wist nooit wat ik er mee moest.
Een van de weinige dingen die echt helpen is fietsen.
Het liefst pak ik mijn fiets en ga ik het gevecht aan met de wind.
Ik mag pas thuis komen als ik het gevecht met de voorbij razende trein heb overwonnen.
De trein reis in mijn hoofd moet bij thuiskomst voorbij zijn.
Eerder ben ik niet welkom in mijn kamer.

Wanneer ik de reis van de internationale trein van Amsterdam naar Londen heb overleefd
En weer ruimte heb vrij gemaakt in mijn hoofd, ben ik blij en moe te gelijk.
Soms zou ik willen dat ik niet zo was, maar tegelijkertijd kan ik mij niet voorstellen hoe het is zonder deze chaos in mijn hoofd.

 

Een kijkje in mijn hoofd. Ik hoop dat je er van genoten hebt, misschien is het wel herkenbaar, misschien denk je halleluja meid doe even rustig aan. Mag allemaal. Denk ik ook wel eens ;).

 

Liefs,

Kirsten

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *