Het is heel fijn, om weer op de juiste weg terug te zijn

Wauw. Al twee (bijna 3!) weken voel ik me vrolijk, gelukkig en voel ik de blijdschap door mijn aderen stromen. Het is een raar gevoel, soms word ik er opeens emotioneel van. Uit het niets bespringt het me. Als een warme deken valt het om me heen. Een gevoel wat ik ken van na mijn depressie. Een gevoel wat enorm veel vertrouwen geeft. Het is een bizar fijn gevoel: Het gevoel van op de juiste weg terug zijn.

Laat ik voorop stellen dat ik er echt nog niet ben. Misschien zal ik er wel nooit komen, is het iets wat altijd bewerkbaar blijft. Maar het is een gevoel wat ik extreem heb gemist. Voor sommige voelt het misschien heel normaal, elke dag opnieuw energie voor tien te hebben. Dat was het voor mij ook. Ik sprong van hot naar her en vond het nooit gek genoeg. Altijd in voor een feestje, altijd op zoek naar nieuw avontuur. Toch was ik dat zo’n zes maanden echt wel kwijt. Of misschien moet ik het anders uitleggen.

Ik wilde heel graag, diep van binnen, die leuke dingen doen. Tot in de vroege uurtjes de stad uit spelen, op boevenpad, de stad leeg shoppen en enorm bikkelen voor mijn studie. Ja, de wil is nooit verdwenen. De drive in mij is altijd sky high en dat zal altijd blijven. Dat is immers een deel van mijn karakter. Wel was het vuurtje even overschaduwd. Mijn lichaam kon niet meer. Mijn hart huilde en mijn hoofd wist het allemaal niet meer.

Overzicht houden is sowieso niet mijn sterkste punt, maar het afgelopen half jaar ging het wel echt goed mis. De supermarkt vond ik een hele grote opgave en het liefst vermeed ik iedereen. Ik wilde het niet horen en vooral niet zien. Studiegenoten die wel naar college gingen vond ik enorm confronterend.

Nee, wacht. Ik zal altijd een stukje bij breien, omdat gelukkig zijn niet een stilstaand object is. Het is iets wat altijd in beweging is en altijd energie kost.

Ondanks dat het echt behoorlijk kut ging, heb ik altijd hoop gehouden. Altijd heb ik in mezelf geloofd. Ik weet namelijk dat hoe slecht ik mij ook voel, het altijd goed komt. Ik vertrouw op dat gevoel en geef dat alle ruimte en tijd die het nodig heeft. Dat dat er voor gezorgd heeft dat ik nu een jaar (extra) studievertraging op heb gelopen vind ik alles behalve leuk, maar ik ben wel heel blij dat ik gekozen heb voor mijn gezondheid. Gezondheid vind ik toch wel echt het aller belangrijkste.

En doordat ik mijn gezondheid zo hoog plaats, merk en voel ik aan alles dat het nu al drie weken heel erg lekker gaat. Door gesprekken te voeren, toe te geven aan mijn vermoeidheid en daardoor soms uren in de middag te slapen voel ik mij goed. Nee, niet altijd en ook niet altijd de hele dag. Maar ik merk aan mijn energie level, aan hoe ik mij voel en hoe ik op sta dat het echt de goede kant op gaat.

Dat gevoel komt soms keihard binnen, overvalt me en geeft soms een rollercoaster aan emoties. Zoiets bijvoorbeeld: keihard willen rennen, springen en vliegen, huilen van geluk, schreeuwen van blijdschap.. Ja. Overvalt het me, als een warme deken. Een deken die ik gemist heb en eentje waarvan ik heel blij ben dat ik een nieuwe aan het breien ben. Misschien komt hij nooit af, zal ik altijd een stukje bij blijven breien. Nee, wacht. Ik zal altijd een stukje bij breien, omdat gelukkig zijn niet een stilstaand object is. Het is iets wat altijd in beweging is en altijd energie kost. Maar het geeft veel meer dan het uiteindelijk kost. En daar ben ik blij mee.

Ondanks dat het een enorme, moeilijke en vaak hele pijnlijke les is, is het wel een hele mooie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *