Ik vraag me af waar ons fatsoen gebleven is

Ik reis vaak met het ov, wat mij betreft een beetje te vaak, maar dat is niet de enige plek waar ik mij afvraag waar ons fatsoen gebleven is. Vandaag schrijf ik mijn frustraties op papier over het altijd dragen van die stomme iPhone oortjes (koptelefoons en oortjes van andere merken zijn net zo erg). Lees je mee?

Laat ik van te voren alvast zeggen dat ik zelf ook vaak rondloop met mijn oortjes in. Heerlijk om muziek in mijn oren te hebben. Maar zodra ik de kassa van een winkel betreed, de bus in stap, de conducteur aan zie komen voor kaartjes controle, een bekende zie, met anderen samen ben, als ik bij mensen thuis ben… Dan doe ik mijn muziek uit en ruim ik mijn oortjes op.

Voor mij de meest logische reactie. Ik vind het ronduit asociaal, onbeschoft en belachelijk als ik dat niet zou doen. Geldt trouwens ook voor het gedag zeggen van de buschauffeur, de schoonmaak(ster) van het (openbare) toilet, op staan in het ov voor ouderen.. En zo kan ik nog wel even door gaan. Eigenlijk ga ik er vanuit dat dit voor iedereen de meest logische reactie is. Dat leer je als je klein bent en daar hou je je aan.

Toch lijkt het alsof steeds minder mensen dit doen. Alsof het normaal geworden is om met je muziek op, je oortjes nog in, de kassa van de supermarkt te betreden. Geen hoi tegen de kassière te zeggen, maar gewoon betalen, inpakken en weer doorlopen. Een hoi, fijne dag en bedankt lijkt deze dagen opeens onwijs moeilijk voor mensen. Ik vraag me minstens 6 keer op een dag af wat er zo moeilijk is aan “hoi” zeggen, je oortjes uit doen als je de bus in stapt en opstaan voor ouderen…

Kan iemand mij vertellen waar het mis is gegaan? Wanneer zijn we het normaal gaan vinden om niet meer beleefd te doen tegen anderen? En ik heb het hier niet alleen over kinderen, nee, ook over leeftijdgenoten en 30+ers. Dat als je op kantoor de lift in loopt, dat je “collega’s” te beroerd zijn om gedag te zeggen. Echt. Mijn haren gaan overeind staan, ik snap het niet en wíl het ook niet begrijpen.

Ik vraag het nog 1 keer, waar is ons fatsoen gebleven? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *