Is het wel een winterdip?

… waar ik last van heb? Ik denk het niet. Ik denk dat er meer aan de hand is. Toegeven vind ik maar een lastig iets. Zowel naar anderen als naar mezelf. Of misschien wel: juist naar mezelf!  Helaas gaat dit wel eens ten kosten van mezelf en mijn gezondheid.

 

Dat er iets goed mis ging de laatste tijd was mij langzaamaan wel duidelijk geworden. Of naja, langzaamaan? Ik wist het direct al, maar op tijd op de rem trappen vond ik enorm moeilijk. Ik heb de mentaliteit van “niet lullen maar poetsen” en dat is over het algemene een hele goede, maar zorgt er ook voor dat ik soms te hard door draaf. Want wanneer ben je gewoon even moe en wanneer ben je te ver gegaan? Dat lijntje vind ik lastig en ik moet toegeven dat ik goed ben in het opzoeken van die randjes, niet perse een goede eigenschap.

300 km reizen op een maandag, 2x keer per week om 5.15 de wekker + 150 km reizen, logeren bij een collega, zes keer per week moeten sporten van jezelf, je sociale contacten onderhouden, presteren op school, presteren op stage, bloggen, Instagram, lief zijn voor jezelf, gezond eten, op tijd slapen, werken, geld sparen…. Dit zijn de dingen die ik van mezelf moest. Ik was echt teleurgesteld als het mij allemaal niet lukte in een week. Ja, als ik het zo op som snap ik dat ik kapot ben. Het was verdoemd te mislukken.

Misschien wel een “wanneer gaat het gebeuren en niet een of het gaat gebeuren” actie. Ik ben op. Ik heb een burn-out. Mijn lichaam heeft stop gezegd. En nu moet ik wel toegeven. Niet aan mijn vrienden en familie, die hadden dit allang zien aankomen, maar aan mezelf. Ik ben degene die dit moet gaan fixen en ik ben degene die dat moet gaan (leren!) accepteren. Het is overigens niet de eerste keer dat ik op mijn bek ga. Al was de situatie destijds volledig anders dan nu. De reactie die mijn lichaam geeft is vrijwel hetzelfde.

Nee, ik ben niet depressief. Ik vind het wel moeilijk. Ik doe graag 1000en dingen tegelijk en wil het graag goed doen. Voor mezelf! Wat de buurman of vrienden van mijn acties vinden, maakt mij eigenlijk vrij weinig uit. Natuurlijk wil ik geliefd worden, maar het is mijn leven en mijn beslissing. Ik doe dit niet voor de buurman, maar voor mezelf.

Het is dus de hoogste tijd om een stap terug te nemen. Maar hoe? Hoe doet een bezig bijtje dat? Want moet je dan ook een stap terug nemen met dingen waar je energie van krijgt? Ik vind het maar lastig. Samen met mijn ouders heb ik besloten mijn studie vakken van dit jaar op een lager pitje te zetten. Mijn P vakken en mijn stage staan op nummer 1. Dit betekend dat ik waarschijnlijk een groot deel van de week in Ermelo ga wonen zodat ik niet zoveel meer heen en weer hoef te reizen.

Ik wil een goede stage lopen en een product afleveren waar ik trots op ben. Niet een half gebakken onderzoek met een resultaat. (Ja ik ben perfectionistisch..) Ik krijg energie van bloggen, Instagram, content maken, sporten en uitrusten. Dit zijn dan ook dingen die ik niet (te veel) opzij wil zetten, want hier word ik gelukkig van.

Toen ik bekend maakte dat ik de nieuwe ambassadrice van My Inner Athlete werd kreeg ik meerdere keren te horen “moet je dat wel doen”. Waarop ik vol zei: “JA! Dit moet ik doen. Want hier krijg ik energie van.”

En weet je wat ik nog wel het moeilijkste van het verhaal vind? Het ene moment voel ik mij op en top, maar het volgende moment kan ik niet meer helder nadenken en barst ik in janken uit. Uit het niks. Gewoon, omdat het niet meer lukt. De prikkels dan te veel. En daar moet ik nu een weg in zien vinden zodat ik straks weer vrolijk, energiek en happy ben. 

Liefs,
Kirsten

10 Comments

  1. Juudith 3 januari 2018 / 21:17

    Jeetje wat vervelend! Denk goed aan jezelf, er is maar een jij!
    Doe waarvan je geniet en waar je rust van krijgt!

  2. Kirsten 4 januari 2018 / 22:00

    Wow, wat ontzettend herkenbaar. Ik heb hetzelfde een paar jaar geleden gehad, en ben nog steeds niet de oude. Heel goed van je dat je nu een stap terug neemt, want ondanks dat er een ‘taboe’ heerst op een burnout bij jonge mensen (vanavond nog in RTL Boulevard, belachelijk hoe ze bezig waren), negeer het gevoel alsjeblieft niet. En fijn dat je er zo open over bent, ik weet zeker dat veel meer mensen van onze leeftijd zich zo voelen. Stay strong, je kunt dit! Succes😘

    • Kirsten 5 januari 2018 / 12:21

      Wat ontzettend lief, dankjewel! Ik heb het item inderdaad ook gezien.. Vreselijk hoe ze er over deden. Ik doe mijn best, al moet ik zeggen dat ik het heel moeilijk vind. Een dagje rustiger aan doen voelt alsof ik heel lui ben. Dat gevoel moet ik leren loslaten. Ik doe mijn best! Bedankt voor je bericht!

  3. Tea 5 januari 2018 / 08:48

    Jeetje, wat heftig! Ik snap heel goed hoe je je voelt, ik ben ook iemand die non stop bezig blijft en tegen hetzelfde aan liep een paar jaar terug. Hoewel een stap terug doen heel lastig is en heel nutteloos voelde voor me, heeft het mij heel veel geholpen! Sterkte!

    • Kirsten 5 januari 2018 / 12:23

      Bedankt voor je reactie Tea! Lastig is dat he.. Ik vind het vreselijk om mezelf zo “nutteloos” te voelen. Dan gaat er weer vanalles door mij heen wat ik veel beter dan kan doen ipv “niksen en bijkomen”. Ik hoop dat het over een tijdje ook weer beter gaat!

  4. Paula 7 januari 2018 / 09:19

    Ik herken dit ook wel een beetje… ik zit in het laatste jaar van mijn studie. wil een goede fulltime stage lopen en knallen, terwijl ik merk dat ik in de organisatie niet helemaal op mijn plek zit. Ik ben gaan samenwonen onder andere voor deze stage, en samenwonen na 8 maanden valt soms gewoon vies tegen. Het is niet een grote roze wolk. Daarnaast wil ik afstuderen binnen 4 jaar, en ik heb geen partner. Dit betekent dat ik met school verwikkeld zit in een lastig traject. Ik wil een solo traject, zij niet. Dat geeft me behoorlijk veel stress waardoor ik laatst in huilen uitbarstte toen ik in een mail schreef dat ik ontzettend graag wil afstuderen. daarnaast wil ik 1x per week sporten, altijd een gezonde maaltijd koken, m’n beddengoed op tijd wassen, leven in een schoon en opgeruimd huis, en soms wil ik gewoon vlogs of een serie kijken. Ik wil DIYen in m’n huisje. Ik werk de zaterdagen en ik ben graag nog even bij m’n paardjes in het weekend. Oh en ik speel met de gedachte om ook een blog te beginnen. Ik leef zo veel in mn hoofd dat ik soms m’n ontwikkeling niet meer zelf kan zien. Tussen kerst en oud en nieuw besefte ik me dat het me allemaal te veel was geworden. Ik heb toen bewust een break genomen, omdat ik me gewoon niet goed voelde. Sindsdien heb ik het iets meer los kunnen laten, maar dat is niet altijd makkelijk. Ik merk ook dat dit een beetje bij onze generatie (de millenials) hoort.. we moeten zo veel van onszelf terwijl we ook nog zo veel willen, het leven wordt er niet per se simpeler of makkelijker van.

    • Kirsten 8 januari 2018 / 19:52

      Hee Paula,
      Wow… Dat is ook een enorme drukte zeg! Goed dat je ook een pas op de plaats hebt gedaan. Klopt, ik hoor het veel van leeftijdgenoten. De druk die we onszelf opleggen is immens en niet echt uit te houden (zeker niet op de lange termijn). Ik ben blij dat jij en ik al toe hebben gegeven aan ons gevoel.. Take care! X En bedankt voor je openheid!

  5. Chantal 25 maart 2018 / 18:58

    Weleens lichamelijke dingetjes uit gesloten met een bloedonderzoek n.a.v. jouw klachten? Denk aan vitamine b12,schildklier en vitamine d tekort (winterdip bestaat niet). Google er maar eens op! Niet alles zit altijd maar tussen de oren of is een burn-out.
    Ik spreek helaas uit ervaring.

    • Kirsten 26 maart 2018 / 10:28

      Hoi Chantal, bedankt voor je reactie! Ik heb zeker bloedonderzoek laten doen, alles was goed. Dit zit zeker niet tussen mijn oren en is wel een burn-out. Toch bedankt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *