“Kirsten komt niet verder dan vmbo kader”

… Was wat de basisschool meester tegen mijn ouders zei in een gesprek. Op zich is er niks mis met vmbo kader, maar om nu over een 12 jarig meisje die al jaren gepest wordt te zeggen dat dat haar top is, vind ik elf jaar later nog steeds vreemd. Ik heb al meerdere keren er over na gedacht om bij de beste man langs te gaan en te vertellen waar ik nu sta. Opgeven is een woord wat niet in mijn woordenboek voor komt en mijn discipline is altijd ijzersterk geweest. Vandaag praat ik erover met jullie. Lees je mee?

Nogmaals, er is niks mis met vmbo-kader, basis of theoretisch. We zullen altijd praktijkgerichte krachten nodig hebben en ik heb altijd veel respect voor vmbo’ers, net als dat ik dat heb voor hbo’ers en wo’ers.¬†

 

Op de basisschool ben ik altijd behoorlijk gepest en dat vind ik natuurlijk behoorlijk jammer. Het had mij erg leuk geleken om terug te kunnen kijken op een leuke basisschool tijd. Doordat ik veel gepest werd, add en dyscalculie heb kon ik mij maar moeilijk concentreren. Ik ging met veel tegenzin naar school en was altijd de laatste week van de vakantie ziek. Niet omdat ik echt griep had, maar omdat ik niet naar school wilde.. Bang voor wat er komen ging.

Ik heb altijd enorm veel moeite gehad met rekenen. 3×4 was voor mij niet hetzelfde als 4×3. De juf kon dat uren uitleggen, maar het kwam er echt niet in bij mij. Het gepush van mijn juf zorgde voor veel frustraties. Ik werd er onzeker van en ging mij afzetten. Ik voelde me niet begrepen door mijn juf. Ik haalde vaak slechte cijfers voor rekenen en keek bij de andere lessen veel uit het raam. Ik dwaalde snel af en was gewoon afgeleid. In mijn hoofd was ik alweer met andere dingen bezig, ponyrijden of lekker buitenspelen.

Toch liet ik het er nooit bij zitten. Ik kreeg extra begeleiding op school, helemaal toen eindelijk bekend werd dat ik dyscalculie heb. Tijdens een adviesgesprek in groep acht vertelde de meester aan mijn ouders dat ik niet verder zou komen dan vmbo-kader. Mijn ouders hebben er alles aan gedaan om er voor te zorgen dat ik naar het vmbo-theoretisch kon. Dat is ook gelukt en daar zijn we erg blij mee. Het was op zich moeilijk, wederom omdat ik veel gepest werd en toen nog geen medicijnen gebruikte voor mijn add. Ik had veel bijles en stapje voor stapje ging het steeds beter. Ik had op jonge leeftijd al veel doorzettingsvermogen en gaf niet snel op. Natuurlijk ging het wel eens minder goed en was ik er klaar mee, maar mijn discipline bracht mij altijd aan de andere kant van de streep.

In totaal heb ik op twee verschillende middelbare scholen gezeten en ook dat was niet makkelijk. Maar omdat ik het zo stom vond op school deed ik er wederom alles aan om te zorgen dat ik in 1 keer zou slagen. Ik had bijles, zorgde ervoor dat ik zo goed mogelijk bij was en volgde de lessen. Ik was bang voor de meeste kinderen in de klas, maar ik moest en zou in 1 keer slagen… En dat lukte ook. Man wat was ik blij! In vier jaar tijd haalde ik mijn vmbo-theoretisch, voornamelijk omdat ik nooit zou opgeven en heel veel discipline heb.

Ik heb altijd enorm veel moeite gehad met rekenen. 3×4 was voor mij niet hetzelfde als 4×3. De juf kon dat uren uitleggen, maar het kwam er echt niet in bij mij. Het gepush van mijn juf zorgde voor veel frustraties. Ik werd er onzeker van en ging mij afzetten.

Na het behalen van mijn vmbo-t diploma ging ik na de zomervakantie het huis uit en begon ik aan mijn mbo opleiding in Barneveld. Ik was 15 jaar toen ik het ouderlijk huis verliet (ok, een maand later werd ik 16). Dit kan alleen als je een verantwoordingsgevoel hebt, een ijzersterke discipline en iets echt heel graag wilt. Ik wilde heel graag naar die school en doordat ik al op jonge leeftijd een verantwoordelijkheidsgevoel had van iemand die ouder was dan 15, durfde mijn ouders dit aan.

In vier jaar tijd heb ik mijn mbo niveau vier afgerond en daarna ben ik begonnen aan een hbo opleiding. Inmiddels zit ik in mijn tweede jaar van Sportkunde, een Associate Degree, en ben ik onwijs trots op mezelf. Ja, ik zit momenteel thuis met een burn-out. Niet iets waar ik in eerste instantie heel blij mee ben. Maar weetje? Ik leer nu zoveel van mezelf. Ik zie dit ook niet als falen, het is een hele wijze en leerzame les en ik ben vastberaden om straks weer naar school te gaan en mijn diploma te halen.

In april schrijf ik mijn blog in bij de KVK wat er voor zorgt dat ik op mijn 23ste een eigen onderneming heb. Iets wat ik zelf echt onwijs gaaf vind.

En weetje? Dit alles had ik nooit gekund als ik destijds, samen met mijn ouders, de handdoek in de ring had gegooid. Wij hebben altijd samen plannen gemaakt van hoe ik terecht kom op de plek waar ik wil zijn. We hebben altijd samen een route uitgestippeld en samen gekeken hoe ik dit op een goede manier kan doen. Ik heb veel tegenslagen gehad, heb heel vaak aan stoppen gedacht, maar ik heb nooit echt gedacht dat ik het niet kon. Ik heb altijd hoop gehouden, ben altijd door gegaan en ik geloof heel erg in mijn eigen kunnen.

Zonder mijn ouders, broer en familie had ik dit echt niet gekund, dat weet ik. Discipline kan je trainen en je kan leren om nooit op te geven. Dat ik dit heb geleerd door mijn ouders vind ik heel fijn en ben ik ook heel blij mee. Maar uiteindelijk moet ik het zelf doen en dat doe ik en dat gaat goed. Mijn boodschap voor vandaag is: Geloof alsjeblieft in jezelf, in je kind, in je beste vriend(in). Bij de een duurt het nu eenmaal wat langer dan bij de ander, maar dat is helemaal niet erg. Zolang je doet waar je plezier uit haalt en een doel voor ogen hebt gaat het je lukken. Geef niet op en zet het soms even in het perspectief. De weg ernaartoe is zwaar, maar als je dan bij je doel bent is het het allemaal waard geweest!

 

 

You go girl!

 

Liefs,

Kirsten

2 Comments

  1. Monica 26 maart 2018 / 17:32

    Wauw, mooi beschreven. Sterkte in de periode waar je nu in zit en succes met je nieuwe plannen!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *