Persoonlijk “ik schaam me voor 2017”.

Ik appte zaterdag avond met een vriendin. “Ja maar … ik ben zo onwijs teleurgesteld in mezelf, in heel 2017.” “Ja maar Kirs,je bent nu sowieso heel goed bezig. Het komt wel goed met jou”.
2018 is al anderhalve maand van start en daar ben ik enorm blij mee. Een echt makkelijk begin is het niet, maar ondanks alles ben ik wel gelukkig. Ik ben onwijs blij dat 2017 nu achter me ligt en dat ik verder kan kijken. Want bah, wat een stom jaar was dat. Ik schaam me voor dat jaar en wil het er liever niet over hebben. Toch denk ik dat het goed is om het er nog een keer over te hebben.

Verloren

Ik denk dat ik wel vast kan stellen dat ik vorig jaar mezelf compleet verloren was. In 2016 verbrak mijn ex onze relatie en dat was een keiharde klap in mijn gezicht. Ik zag het (ergens) wel aankomen, maar ik wilde het niet geloven. We hadden het toch leuk? Het was mijn eerste serieuze relatie en ik was kapot. Ondertussen ging mijn leven gewoon door en leerde ik veel nieuwe mensen kennen. Ik stortte mezelf in een achtbaan, want ik wilde zo min mogelijk alleen zijn. Wat een verschil met nu, haha! Dat ik mezelf in een achtbaan gooide was, denk ik nu, omdat ik het gevoel niet wilde voelen. Als ik maar leuke dingen bleef doen kwam het van zelf wel goed. Oh boy.. Als ik had geweten wat ik nu toch allemaal weet…

Van lid worden bij een vereniging in 2016, naar lid af in 2017. De helft van de meiden spreek ik gelukkig nog steeds. Naast die vereniging werd ik ook nog actief bij de hockeyclub en besloot ik een commissie te doen. Ik twijfelde bijvoorbaat al enorm, maar overtuigde mezelf dat ik het gewoon moest doen onder het mom van  “dat is goed voor je ontwikkeling”. Oh en natuurlijk is het goed voor m’n ontwikkeling, maar niet op dat moment.

Ik ging in het begin best veel uit en ontmoette nog meer nieuwe mensen. Ondertussen studeerde ik gewoon door, begon ik steeds meer te sporten en mijn zelfvertrouwen bloeide  weer op.

Op mijn tenen

Maar ik liep wel gigantisch op mijn tenen. De mensen waar ik mee omging waren super lief, maar vaak keek ik te erg tegen hun op. Hun hadden dat studentenleven waar ik altijd van droomde. Dat wilde ik ook. En ik bleef maar geloven dat het ook voor mij weg gelegd. Het scheelde weinig of ik had mezelf ingeschreven bij een nieuwe studentenvereniging. Het mocht niet van mijn vader en daar ben ik hem heel erg dankbaar voor. Een extra uitvlucht kon ik er echt niet bij hebben, alleen had ik dat toen nog niet door. Toch bleef ik mezelf telkens vergelijken met anderen. Hun studeerde veel, haalde hoge cijfers, waren lid van een studenten(sport)vereniging, hadden heel veel sociaal contact en gingen vaak op stap. Een beetje dat plaatje waarvan ik in mijn hoofd dacht dat het zo hoorde, ik wilde dat ook. Ik accepteerde niet dat dat niet voor mij was weggelegd en ondertussen liep ik steeds verder op mijn tenen.

Ik cijferde mezelf weg en niks was goed genoeg. Het resulteerde erin dat ik mezelf steeds meer ging  afzetten tegen de mensen waar ik van hou. Ik hield niemand meer echt op de hoogte en was enorm impulsief. Daarnaast kreeg ik ook steeds meer lichamelijk klachten.

Stress

Mijn benen deden continue pijn. De trap op lopen zorgde ervoor dat ik enorme kramp in m’n benen kreeg en ze tintelde de hele dag. Een enorm vreemd gevoel. Mijn pds klachten (spastische darm) werden als maar erger en ik leek vaak wel zes maanden zwanger. Mijn buik ontplofte nog net niet van de spanning. Ik ging langs bij Iris en leerde anders te eten. De hoofdoorzaak van de pds klachten was stress. Iris vroeg aan mij wat ik zoal deed in een week en toen ik dat eenmaal deed, begreep ze direct waarom mijn lichaam zo reageerde. De spijker werd op zijn kop geslagen. Het moest  echt anders. Maar hoe? De deadlines van de almanak kwamen steeds dichterbij en mijn drang naar alleen zijn ook. Ik ontvluchtte aan van alles en leefde een leven wat helemaal niet bij mij past.

Ik probeerde telkens de waarheid te ontlopen door mezelf af te zonderen van de mensen die ik lief heb.

Ik ben er niet trots op

Het is niet een jaar waar ik met een tevreden blik op terug kijk. Uiteindelijk is het echt te veel geworden en kreeg ik een burn-out. Ik verloor mezelf compleet. De vrolijke, gezellige Kirsten was verdwenen. Ik wilde alleen nog maar alleen zijn, had nergens meer zin in en katte iedereen af. Nee, echt trots ben ik niet op 2017. Wel ben ik trots op het feit dat ik dit nu in zie en niet meer op deze manier door ga. Ik zie mijn fouten in en wil er aan werken. Want de Kirsten die ik vorig jaar was, past helemaal niet bij mij. Zo ben ik niet en zo wil ik ook helemaal niet zijn. Gelukkig zie ik dat in en ben ik druk bezig om weer die vrolijke, gezellige Kirsten te worden.

Maar ook de Kirsten die accepteert dat het studentenleven zoals de meeste dat hebben, niet voor haar is weggelegd. En weetje? Dat is helemaal prima! Want ik ben goed zoals ik ben, met mijn ADD en mijn moeite voor vriendschappen.

2018 wordt mijn jaar. Daar geloof ik in.

 

Liefs,
Kirsten

 

2 Comments

  1. Judith Armande 19 februari 2018 / 13:22

    Stoer dat je het zo durft te vertellen! Het was voor jou misschien niet zo’n tof jaar, maar het maakt je alleen maar sterker!

    • Kirsten 19 februari 2018 / 18:06

      Dankjewel Judith! Ik leer er veel van en dat is ook veel waard :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *