PLOG | Trainingskamp bij Kampeerboerderij Heesink

Afgelopen weekend was het eindelijk weer zo ver! Het was weer tijd om naar Nutter te gaan. Dit keer ging ik naar Nutter om een weekendje te fietsen en daar keek ik al weken naar uit. Het was super mooi weer en Anouk en ik hebben er onwijs van genoten. Vandaag neem ik je mee in ons weekend! We verbleven trouwens bij Anouk thuis, haar ouders hebben een kampeerboerderij.

  

De fiets in de trein 

Het is zaterdag ochtend en Anouk en ik gaan samen naar Nutter. We hadden eigenlijk rond 10 uur afgesproken, maar ik heb wat moeite met opstaan vandaag. Ik app Anouk of ze het goed vind als we een treintje later nemen. Anouk is de moeilijkste niet en appt dat ze het geen probleem vind, lucky me. Ik pak m’n laatste spullen in en stap op de fiets richting Anouk.

Anouk is mega blij, want ze gaat dit weekend eindelijk weer gebruik maken van haar prachtige Ridley. We komen aan op het station en kopen een kaartje voor de trein. Ik heb nog wel zin in een kop koffie, maar dat zorgt er wel voor dat we trein van 10.18 niet gaan halen. Heel erg vinden we het beide niet. Koffie is een must deze ochtend.

Eenmaal in de trein zit er een man naast ons die ook gaat fietsen. Wellis waar op een gewone fiets, maar zo heb je toch al direct een leuk gespreksonderwerp. Hij gaat er in Assen uit terwijl wij tot Zwolle gaan en daar de overstap maken naar Almelo.

  

Van Almelo naar Nutter 

Op het station in Zwolle eten we allebei nog even een wrap bij de AH To Go (om vervolgens door mij de trein opnieuw te missen, hahaha) en voor we er echt erg in hebben zitten we weer in de trein, naar Almelo dit keer. Ik heb energie voor 10 en dat is te merken. Anouk wordt een klein beetje gek van mij, maar dat komt wel goed. Eenmaal in Almelo stappen we uit en fietsen we met bagage en al naar de kampeerboerderij. Ons stopwoord van het hele weekend is “waaauw wat is het hier mooi he!!!?”

 

Ik ben dol op Twente en vind het er prachtig. We genieten en hebben mooi weer. Na een aantal kilometer worden we de bagage op onze rug wel wat zat. Mijn rug begint weer op te spelen en ik krijg honger. Dit heb ik eerder meegemaakt en dat is vreselijk. We besluiten door te fietsen. Even tanden op elkaar en door fietsen, Anouk haar moeder heeft eten voor ons bewaard dus dat komt goed. Als we in Nutter aankomen staat Yara (de hond) al op ons te wachten. Wat is ze groot geworden, maar ook onwijs lief. Er staat een volle pan met boerenkool stamppot en voor allebei 1 runderworstje. Heerlijk! Warm eten in de middag is m’n lievelings. Net als fietsen in Twente 😉

.

We genieten van het eten, komen even bij van de 20 kilometer met bagage en kijken wat schaatsen. Vervolgens is het tijd om Anouk haar Ridley klaar te maken zodat we nog een rondje kunnen fietsen. We gaan naar Uelsen, een plaatsje in Duitsland.

  

Waaaaauw! Wat is het hier mooi! 

Anouk haar Ridley is klaar gemaakt, we hebben genoeg eten achter de kiezen en de bidons zijn gevuld. De zon schijnt nog en we hebben er zin in! We fietsen naar Uelsen. Ik had hiervoor nooit in het buitenland gefietst, maar na dit weekend kan ik dus zeggen dat ik meerdere keren in Duitsland heb gereden ;). In Twente is alles vals plat en dat is nu net wat ik nodig heb als voorbereiding op de Amstel Gold Race . In Duitsland maken we nog een mooi klimmetje en voor we het weten zijn we bij de kerk. We maken wat foto’s en roepen nog 100 keer hoe mooi het er wel niet is en we fietsen weer terug naar Nutter, onze thuisbasis.

  

Kroeg onveilig maken

Anouk werkt al een aantal jaar in een kroeg in de buurt van Nutter. Ik ben er al twee keer eerder geweest en tot nu toe heb ik mij altijd kosteloos vermaakt. Eerst was het niet ons plan om naar de kroeg te gaan, maar eigenlijk hebben we er toch wel zin in. Ik trek mijn Overwinningstrui aan en mijn Nike legging en we zijn good to go. Je zal je afvragen waarom ik een legging aan doe naar de kroeg, maar ja we zouden dus niet naar de kroeg gaan.. Dus ik had alleen chill kleding en fietskleding mee. Anders moest ik zoveel mee sjouwen, haha! We pakken de fiets en gaan naar de kroeg, die als wij aankomen al een beetje gevuld is met (een deel van) de harde kern. Ze kennen Anouk allemaal, maar ik ben duidelijk een vreemde eend in de bijt. Ik vind het grappig en vermaak me prima. Ik maak aan Stefan, eigenaar van de kroeg, duidelijk dat ik geen alcohol drink en dan weet ik dat het goed komt. In het begin zijn Anouk en ik gewoon voornamelijk met elkaar in gesprek. Zodra de jongens wat meer bier achter hun kiezen hebben beginnen ze te praten met ons. Een van de jongens herkend mij nog van de vorige keer en begint te kletsen. Ik lach me rot en heb een super grappige avond. Ze vragen meerdere keren aan Anouk “of ik altijd zo gek ben”. Waarop Anouk telkens antwoord “ze houd zich nog in vanavond”. Ik krijg vaak de vraag of ik echt geen alcohol drink en waarom niet. Normaal vind ik dit heel irritant, maar vanavond vind ik het prima, haha. Om kwart voor vier vind ik het mooi geweest en gaan Anouk en ik weer op de fiets naar Nutter.

 

  

 

Op familie bezoek

Ik heb zelf ook familie in deze kant van Nederland wonen en Anouk en ik gaan even bij ze op bezoek. Het is in totaal een rondje van 65 kilometer. Voordat we die kant op gaan, gaan we eerst nog even bij Anouk haar zus kijken. Ze moet voetballen. We kijken even bij haar en ik eet vervolgens nog even een tosti in de kantine.

Opnieuw gaan we via Duitsland en we houden weer niet op met roepen hoe prachtig het er wel niet is. We komen beide helemaal tot rust en kunnen niet vaak genoeg zeggen hoe blij we zijn dat we nu aan het fietsen zijn. Het leven is helemaal niet zo ingewikkeld als je een fiets hebt en het zonnetje schijnt ;). Het is overduidelijk dat we aan het genieten zijn en wat hebben we dit gemist!

Opnieuw is alles vals plat en zitten er in Duitsland weer wat klimmetjes tussen. Als we thuis onze Strava segmenten bekijken zie ik dat mijn maximale snelheid 62,3 km/h was.  Anouk overtreft mij door met 82 km/h van diezelfde heuvel af te gaan. Petje af madam!

Als we dichterbij mijn familie komen herken ik de weg weer. Ik ben er misschien al twee jaar niet geweest, maar de weg herken ik uit duizenden. Bij hen begon ik ooit met pony rijden! Hoe dichterbij we komen hoe mooier het word. Het lijkt wel alsof we de enige op de wereld zijn en daar geniet ik van. Dit is echt alles wat ik even nodig heb momenteel.

Na twee bakken koffie, kletsen en een koekje is het tijd om weer terug te gaan. Voor je het weet is het weer donker en we willen voor het donker thuis zijn.

Anouk gaat zondag avond al weer naar Groningen terwijl ik nog een nacht blijf slapen. Zulke weekenden gaan me altijd veelte snel voorbij. Ons plan is om van de zomer een lang weekend of een week te blijven en dan lekker veel te fietsen. Ik kijk er nu al

2 Reacties

  1. Manon
    23 februari 2018 / 07:20

    Eindelijk een positief en vrolijk artikel! Ga zo door!

    Je artikelen zijn normaal nigal negatief en zeurderig beladen!

    Keep up the Good work!

    • Kirsten
      Auteur
      23 februari 2018 / 09:01

      Haha dankjewel ;). Er staat volgens mij ook genoeg vrolijks op de blog. Het is alleen niet altijd gezellig, omdat dat ook niet mijn realiteit is. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *