Waarom ik Break Free een mooi programma vind

Seizoen drie is momenteel op tv en ik kijk wekelijks met tranen die rollen over mijn wangen de nieuwe afleveringen. Break free vind ik een prachtig, mooi, maar pijnlijk programma. Het gaat over jongeren die hun droom achterna zijn gegaan door naar het buitenland te gaan, maar nooit meer terug zijn gekomen omdat ze zijn overleden. Vandaag vertel ik je waarom ik dit programma zo mooi en moeilijk tegelijk vind. Lees je mee?

Ik zet het programma aan en ik voel het al. Een bepaalde lading die bij mij binnenkomt zorgt ervoor dat ik eigenlijk direct al tranen op voel komen. Ik ken niemand die in dit programma voor komt, maar ik kan mij er wel heel erg goed in verplaatsen, misschien iets te goed. Misschien omdat ik stiekem al jaren droom om Nederland tijdelijk te verlaten. Niet omdat ik wil backpacken in Azië, maar omdat ik Australië wil ontdekken. Mijn broer heeft deze droom ook en gaat dit in november waar maken. Dit is niet per se de reden waarom ik dit programma zo mooi vind, maar ik moet er wel telkens aan denken. “Als ie maar weer veilig thuis komt”.  Hij wilt voor onbepaalde tijd naar down under en dat vind ik echt fantastisch. Ik hoop dat ik de kans krijg om hem daar op te zoeken. De komende tijd moet ik toch maar wat meer mijn best doen om te sparen ;). Elke keer als ik nu foto’s van mooie plekken in Australië zie tag ik hem erin. Ik hoop dat ie er naartoe gaat en dat ie een enorm leuke tijd daar gaat hebben. Dat ie leuke mensen ontmoet, veel mag lachen en lekker z’n ding kan doen daar (werken en lol maken).

Wie wilt dat nu niet, je rugzak vol stouwen met net genoeg kleren en Nederland achter je laten. De wereld over, grenzen verleggen en nieuwe culturen ontdekken. In Break free vertellen we de verhalen van jonge mensen die de reis van hun leven maakten, maar helaas nooit meer terug kwamen. In dit programma staan we stil bij hun veelte korte leven en reizen we met dierbare nabestaanden hun laatste reis opnieuw. Want deze helden hadden het lef om op avontuur te gaan, door hun wil om te leven.

Toch rollen de tranen telkens over mijn wangen om mijn eigen wil voor het avontuur. Ik ben helemaal niet bang voor de dood. Heb wel eens geroepen dat als ik nu dood zou gaan, ik (ondanks alles) een heel mooi leven heb gehad. Ik heb een fantastisch lieve familie die veel voor mij over heeft en waar ik weel lol mee heb. Ik heb leuke vriendinnen en doe daar geregeld iets leuks mee. Ik heb al veel dingen gezien en meegemaakt en overtref mezelf elke keer weer. Ik ben een klein boefje die altijd opzoek is naar nieuw avontuur. Als ik op stap ben, zeg ik dat ik op boevenpad ben, iets wat veel mensen van mij weten en dat vind ik altijd heel erg leuk.

Maar als ik dit programma bekijk komt telkens hetzelfde bij mij naar boven: Zullen er ook mensen zijn die op zo’n manier aan mij terug denken als ik er niet meer ben? Het is een vraag waarop ik het antwoord nooit precies zou weten, want ik ben nu eenmaal niet bij mijn eigen begrafenis. Ik ben er wel, maar dan in as vorm en niet als levend wezen ;p. Deze vraag brand elke keer als ik dit programma kijk, elke week al drie seizoenen lang, door mijn hoofd. Nooit eerder sprak of schreef ik hier over. Ik ben een kleine controlfreak en dat is niet alleen voor mezelf soms best vervelend, maar ook voor anderen. Misschien heb ik mijn eigen begrafenis wel eerder geregeld dan ieder ander. Al hoop ik niet dat het zover hoeft te komen.

Ik wil sinds het ongeval van Nouri al naar de huisarts gaan om vast te laten leggen dat mocht er ooit zoiets bij mij gebeuren, de stekker er bij mij uit gaat. Maar toch is het niet prioriteit genoeg, want anders was het al wel geregeld, toch?

Ik ben dol op het leven, gek op de liefde en hou er van om op avontuur te gaan. Nieuwe plekken te ontdekken, herinneringen te maken en mezelf uit te dagen. En ergens hoop ik gewoon dat als dat moment, het moment dat ik er niet meer ben, er aan komt, dat men mij gaat vieren. Mijn leven viert alsof ik nog doorga. Alsof ik nog steeds naar festivals ga, op avontuur ben en lekker aan het sporten ben. Ik hoop dat mijn vriendinnen, vrienden en familie mij nooit zullen vergeten. Maar dat ik daar geen grip heb vind ik moeilijk en maakt mij wel eens verdrietig.

Toch probeer ik hier niet te lang bij stil te staan en er maar vanuit te gaan dat dit tegen die tijd heus wel gebeurd. Het leven moeten we vieren!

Break Free kan je hier kijken.

Liefs,

Kirsten

 

 

 

4 Comments

  1. Esther 29 maart 2018 / 09:29

    Ook ik zit elke week met een brok in mijn keel te kijken naar dit prachtige programma.
    Zo mooi en integer. Familie en vrienden met lieve woorden en grappige anekdotes, de playlist en app’jes van de reiziger.
    De aanleiding is intens verdrietig, maar wat moet het voor familie en vrienden waardevol zijn om zo’n prachtige aflevering voor altijd te kunnen koesteren.

  2. Judith Armande 29 maart 2018 / 12:59

    Ik vind het zo’n mooi programma! Er word niet op een zielige manier terug gekeken op die gene zijn leven, maar over hoe mooi het was! Ondanks dat het een ontzettende kut situatie voor nabestanden is maken ze er een mooie herinnering van!

    • Kirsten 30 maart 2018 / 10:57

      Ja ze zetten het altijd op een hele mooie manier neer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *